संसारकै शक्तिशाली राष्ट्रपतिको असुरक्षा: ट्रम्पमाथि कसिँदै गएको खतरा, उपहारको विमानमाथि उठेको प्रश्न र अमेरिकी सुरक्षा संयन्त्रको परीक्षा

वाशिङ्टन, अगस्ट २०२६।

विश्वको सबैभन्दा शक्तिशाली सैन्य, गुप्तचर र सुरक्षा संयन्त्रको नेतृत्व गर्ने अमेरिकी राष्ट्रपति आफैँलाई आफ्नो वास्तविक विमान लुकाएर यात्रा गराउनुपर्ने अवस्था आउनु सामान्य घटना होइन। जुलाई २०२६ मा टर्कीबाट बेलायततर्फ फर्कने क्रममा राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पमाथि रहेको इरानसँग सम्बन्धित विश्वसनीय हत्या खतराका कारण अमेरिकी अधिकारीहरूले असाधारण छल सुरक्षा योजना अपनाएको सार्वजनिक भएपछि उनको व्यक्तिगत सुरक्षासँग सम्बन्धित एउटा दशक लामो कथा फेरि केन्द्रमा आएको छ। 

यो कथा सन् २०२४ को पेन्सिलभेनिया गोलीकाण्डबाट मात्र सुरु हुँदैन। यसको प्रारम्भ ट्रम्प राष्ट्रपति पदका उम्मेदवार बनेको सन् २०१५ सम्म पुग्छ। तर इरानसँग जोडिएको दीर्घकालीन र राज्यस्तरको सुरक्षा चुनौती बुझ्न भने सन् २०२० को एउटा निर्णय निर्णायक छ। ट्रम्पको आदेशपछि इरानी सैन्य कमाण्डर कासिम सुलेमानी मारिएपछि अमेरिकी सुरक्षा निकायहरूले ट्रम्प र उनका तत्कालीन वरिष्ठ अधिकारीहरूमाथि इरानी प्रतिशोधको सम्भावना वर्षौँसम्म पछ्याइरहेको बताएका छन्। सन् २०२४ मा अमेरिकाले ट्रम्पको हत्या गर्ने सम्भावित इरानी योजनाबारे गुप्तचर सूचना प्राप्त गरेको र त्यसपछि उनको सुरक्षा बढाइएको थियो। इरानले भने यस्तो योजना रहेको अमेरिकी आरोप निरन्तर अस्वीकार गर्दै आएको छ। 

सन् २०१५: उम्मेदवार ट्रम्प सुरक्षा संरचनाभित्र प्रवेश गर्छन्,

ट्रम्पले सन् २०१५ मा राष्ट्रपति निर्वाचन अभियान सुरु गरेपछि उनको राजनीतिक लोकप्रियता, ठूलो भीड र विवादास्पद चुनावी वातावरणका कारण उनलाई औपचारिक राष्ट्रपतीय उम्मेदवार सुरक्षा प्रदान गरियो। यही समयदेखि संयुक्त राज्य गोप्य सेवा (United States Secret Service) उनको भौतिक सुरक्षाको प्रमुख जिम्मेवार निकाय बन्यो।

तर एउटा कुरा छुट्याउनुपर्छ। सरकारी सुरक्षा पाउनुको अर्थ त्यही दिनदेखि कुनै निश्चित हत्या योजना पुष्टि भएको होइन। यसको अर्थ उनी उच्च जोखिमको राष्ट्रिय राजनीतिक व्यक्तित्व बनिसकेका थिए र अमेरिकी सुरक्षा प्रणालीले उनलाई विशेष सुरक्षा आवश्यक पर्ने व्यक्तिका रूपमा व्यवहार गर्न थालेको थियो।

सन् २०२०: इरानसँगको खतरा किन व्यक्तिगत बन्यो

जनवरी २०२० मा इरानी कुद्स फोर्सका कमाण्डर कासिम सुलेमानी अमेरिकी कारबाहीमा मारिए। त्यसको आदेश तत्कालीन राष्ट्रपति ट्रम्पले दिएका थिए। त्यसपछि अमेरिकी अधिकारीहरूले ट्रम्प प्रशासनका पूर्व वरिष्ठ अधिकारीहरूविरुद्ध इरानी प्रतिशोधको सम्भावनालाई दीर्घकालीन सुरक्षा खतरा माने। 

अमेरिकी न्याय विभाग (United States Department of Justice) ले पछि इस्लामिक रिभोलुसनरी गार्ड कोर (Islamic Revolutionary Guard Corps) सँग सम्बन्धित व्यक्तिहरूविरुद्ध अमेरिकी अधिकारीहरूको हत्या योजना बनाएको आरोपमा मुद्दासमेत चलायो। नोभेम्बर २०२४ मा अमेरिकी अभियोजनकर्ताहरूले फरहाद शाकेरीलाई इरानी शासनका तर्फबाट ट्रम्पको निगरानी र हत्या योजना बनाउन जिम्मेवारी दिइएको आरोप सार्वजनिक गरे। 

यसपछि सन् २०२६ मा आसिफ मर्चेन्टसम्बन्धी मुद्दामा अमेरिकी न्याय विभागले अझ महत्त्वपूर्ण विवरण सार्वजनिक गर्‍यो। अभियोजन पक्षका अनुसार उनलाई इस्लामिक रिभोलुसनरी गार्ड कोरले अमेरिकी सरकारी अधिकारी वा राजनीतिज्ञको हत्या योजना बनाउन पठाएको थियो र यसको उद्देश्य सुलेमानीको मृत्युको बदला लिनु थियो। मर्चेन्टसम्बन्धी योजना आक्रमण हुनु अगावै अमेरिकी कानून कार्यान्वयन निकायले विफल पारेको न्याय विभागले जनाएको छ। 

यसले एउटा महत्त्वपूर्ण निष्कर्ष दिन्छ। ट्रम्पमाथिको इरानी खतरा केवल राजनीतिक वक्तव्य वा अनुमानमा सीमित रहेन। त्यससँग सम्बन्धित केही योजना अमेरिकी आपराधिक न्याय प्रणालीसम्म पुगे।

सन् २०२४: सुरक्षा संयन्त्रको सबैभन्दा ठूलो परीक्षा

जुलाई १३, २०२४ मा पेन्सिलभेनियाको बटलरमा ट्रम्प चुनावी सभामा बोलिरहेका बेला उनीमाथि हत्या प्रयास भयो। उनी घाइते भए। घटनापछि संयुक्त राज्य गोप्य सेवामाथि असाधारण दबाब आयो।

आफ्नै आन्तरिक अनुसन्धानमा संयुक्त राज्य गोप्य सेवाले सञ्चार, सञ्चालन र पूर्वतयारीमा धेरै असफलता भएको स्वीकार गर्‍यो। 

त्यसपछि अमेरिकी प्रतिनिधिसभाले गठन गरेको द्विदलीय अनुसन्धान कार्यदलले पाँच महिनासम्म अनुसन्धान गरेर ४६ वटा बयान, करिब २० हजार पृष्ठ सामग्री र विभिन्न सरकारी निकायका विवरण अध्ययन गर्‍यो। त्यसको निष्कर्ष झन् कठोर थियो। कार्यदलले बटलरमा योजना निर्माण, कार्यान्वयन र नेतृत्व तीनै तहमा गम्भीर कमजोरी रहेको बतायो र ३७ वटा सुधार प्रस्ताव गर्‍यो। 

संयुक्त राज्य गोप्य सेवाका तत्कालीन कार्यवाहक निर्देशक रोनाल्ड रो जुनियरले समेत संसदीय बयानमा जुलाई १३ को घटनालाई पर्याप्त सुरक्षा दिन नसकेको संस्थागत असफलताका रूपमा स्वीकार गरे। 

अर्थात् बटलर घटनाका विषयमा सफल वा असफल भन्ने प्रश्नको जवाफ अस्पष्ट छैन। संयुक्त राज्य गोप्य सेवा त्यस दिन आफ्नो मूल सुरक्षा उद्देश्यमा असफल भएको आधिकारिक अमेरिकी अनुसन्धानले पुष्टि गरेको छ।

तर त्यसको अर्थ गोप्य सेवा पूर्ण रूपमा असक्षम थियो भन्ने पनि होइन।

दुई महिनापछि फ्लोरिडा: उही निकायको फरक परिणाम,

सेप्टेम्बर १५, २०२४ मा फ्लोरिडाको वेस्ट पाम बीचमा ट्रम्पको गल्फ मैदान नजिक अर्को सम्भावित हत्या प्रयास देखा पर्‍यो। यसपटक सुरक्षा एजेन्टले शंकास्पद अवस्थालाई समयमै पहिचान गरे र ट्रम्प सुरक्षित रहे।

अमेरिकी प्रतिनिधिसभाको द्विदलीय अनुसन्धानले बटलरको घटनालाई सुरक्षा असफलताको उदाहरण मानेको विपरीत फ्लोरिडाको घटनालाई सही रूपमा लागू गरिएको सुरक्षा व्यवस्थाले सम्भावित हत्या प्रयास कसरी रोक्न सक्छ भन्ने उदाहरणका रूपमा उल्लेख गरेको छ। 

त्यसैले संयुक्त राज्य गोप्य सेवाको मूल्यांकन दुई शब्दमा मात्र गर्न सकिँदैन।

बटलरमा उसले गम्भीर असफलता बेहोर्‍यो।

फ्लोरिडामा उसले खतरा नियन्त्रण गर्न सफल सुरक्षा प्रतिक्रिया दियो।

र, सन् २०२६ सम्म आइपुग्दा ट्रम्पको सुरक्षा सञ्चालनले अझ जटिल रूप लिएको देखिन्छ।

कतारको उपहार: विलासी विमान कि सुरक्षा सम्झौता?

यस कथाको सबैभन्दा संवेदनशील अध्याय कतारबाट आएको विमान हो।

कतारले अमेरिकालाई बोइङ ७४७ आधारित ठूलो विमान उपलब्ध गरायो। त्यसलाई राष्ट्रपतीय प्रयोगका लागि तीव्र गतिमा रूपान्तरण गरिएको थियो। नयाँ विमान रातो, सेतो र गाढा नीलो बाहिरी स्वरूपसहित ट्रम्पले रोजेको डिजाइनमा प्रयोगमा आएको थियो। यसले ढिलाइ भइरहेको नयाँ राष्ट्रपतीय विमान परियोजनाको अन्तरिम समाधानको काम गर्ने उद्देश्य राखेको थियो। 

तर समस्या यहीँबाट सुरु भयो।

पुराना राष्ट्रपतीय वीसी २५ए विमानमा दशकौँदेखि राष्ट्रपतीय सुरक्षा आवश्यकताका लागि विशेष प्रतिरक्षा, सुरक्षित सञ्चार र आपत्कालीन सञ्चालनसम्बन्धी प्रणाली रहेका छन्। नयाँ कतारी विमान तीव्र गतिमा रूपान्तरण गरिएको हुँदा अन्तिम नयाँ राष्ट्रपतीय विमानका लागि आवश्यक भनिएका केही अत्यन्त जटिल इन्जिनियरिङ परिवर्तन जानाजानी समावेश नगरिएको अमेरिकी वायुसेनाले स्वीकार गरेको विवरण सार्वजनिक भयो। 

तस्बिर र सार्वजनिक प्राविधिक विश्लेषणका आधारमा नयाँ विमानमा पुरानो राष्ट्रपतीय विमानमा देखिने केही प्रतिरक्षा प्रणाली नदेखिएको विषयमा उड्डयन विज्ञहरूले प्रश्न उठाए। यद्यपि अमेरिकी वायुसेनाले रूपान्तरण गर्दा सुरक्षा, उडान सुरक्षा वा सुरक्षित सञ्चारमा कुनै जोखिम स्वीकार नगरिएको दाबी गर्‍यो। ह्वाइट हाउसले पनि नयाँ विमानलाई उच्चस्तरीय सुरक्षा प्रणालीयुक्त विमानका रूपमा बचाउ गर्‍यो। 

यही बिन्दुमा “अविश्वास” शब्द सावधानीका साथ प्रयोग गर्नुपर्छ।

ट्रम्पले सार्वजनिक रूपमा “यो विमान सुरक्षित छैन, त्यसैले म चढ्दिनँ” भनेका छैनन्।

तर जुलाई २०२६ मा खतरा अत्यन्त उच्च भएको बेला नयाँ कतारी विमानलाई टर्कीबाट बेलायतसम्मको संवेदनशील चरणमा राष्ट्रपतिको वास्तविक विमानका रूपमा प्रयोग नगरिनु सुरक्षा योजनाकारहरूले त्यस परिस्थितिमा अर्को विकल्पलाई प्राथमिकता दिएको प्रमाण भने हो। 

त्यो निर्णयले उपहारको विमानप्रति राजनीतिक अविश्वास प्रमाणित गर्दैन। तर समान सुरक्षा विश्वास थिएन कि भन्ने गम्भीर प्रश्न उठाउँछ।

अंकाराको भ्रम: राष्ट्रपतिलाई संसारबाट लुकाइएको क्षण

जुलाई २०२६ मा उत्तर एटलान्टिक सन्धि संगठन (North Atlantic Treaty Organization) को बैठकपछि ट्रम्प टर्कीबाट फर्कँदै थिए। संसारले देखेको दृश्यमा उनी पुरानो हल्का नीलो राष्ट्रपतीय विमान एयर फोर्स वन (Air Force One) चढे।

तर पछि आएको अनुसन्धानात्मक रिपोर्टले संसारले देखेको दृश्य वास्तविक यात्राको केवल एउटा भाग भएको खुलासा गर्‍यो।

वाशिङ्टन पोस्ट (The Washington Post) को अनुसन्धानलाई रोयटर्स (Reuters) र एसोसिएटेड प्रेस (Associated Press) ले रिपोर्ट गरेअनुसार ट्रम्प पुरानो विमानमा सार्वजनिक रूपमा चढेपछि गोप्य रूपमा त्यहाँबाट निकालिए। उनलाई विमानस्थलको खानपान सेवा प्रयोग हुने सवारीमार्फत अर्को स्थानमा लगियो र सानो संयुक्त राज्य वायुसेना सी ३२ए (United States Air Force C 32A) विमानमा सारियो। त्यस विमानले उनलाई बेलायतको शाही वायुसेना मिल्डेनहल (Royal Air Force Mildenhall) पुर्‍यायो। 

पुरानो राष्ट्रपतीय विमान भने भ्रम सिर्जना गर्ने माध्यम बन्यो। त्यसमा पत्रकार र केही ह्वाइट हाउस कर्मचारी थिए जसलाई राष्ट्रपति आफूसँगै रहेको विश्वास थियो। 

यो सुरक्षाको सामान्य प्रक्रिया थिएन। यो राष्ट्रपतिको वास्तविक स्थान, विमान र यात्रामार्गबारे सम्भावित आक्रमणकारीलाई भ्रमित गर्ने उच्च गोपनीयता भएको सुरक्षा सञ्चालन थियो।

केन्द्रीय गुप्तचर निकायको भूमिका: यहाँ एउटा सामान्य भ्रम हटाउनुपर्छ,

ट्रम्पको सुरक्षा चर्चा हुँदा धेरैले संयुक्त राज्य गोप्य सेवा र केन्द्रीय गुप्तचर निकायलाई एउटै भूमिकामा हेर्छन्। त्यो सही होइन।

केन्द्रीय गुप्तचर निकाय (Central Intelligence Agency) को मूल काम विदेशसम्बन्धी गुप्तचर सूचना संकलन, विश्लेषण र राष्ट्रपतिलगायत अमेरिकी नीति निर्मातालाई राष्ट्रिय सुरक्षा सम्बन्धी सूचना उपलब्ध गराउनु हो। यसले प्रत्यक्ष रूपमा राष्ट्रपतिको शरीर वरिपरि उभिएर सुरक्षा प्रदान गर्दैन। स्वयं केन्द्रीय गुप्तचर निकायले आफू कानून कार्यान्वयन निकाय नभएको र विदेशसम्बन्धी गुप्तचर तथा गुप्त कारबाही यसको मुख्य जिम्मेवारी भएको बताउँछ। 

राष्ट्रपतिको भौतिक सुरक्षा, कार्यक्रमस्थलको सुरक्षा, सवारी आवागमन र तत्काल सुरक्षा प्रतिक्रिया मुख्य रूपमा संयुक्त राज्य गोप्य सेवाको जिम्मेवारी हो।

यसकारण बटलरमा भएको असफलतालाई “केन्द्रीय गुप्तचर निकायको सुरक्षा असफलता” भन्नु तथ्यगत रूपमा गलत हुन्छ।

त्यसैगरी इरानबाट आएको गुप्तचर सूचना सबै केन्द्रीय गुप्तचर निकायले एक्लैले पत्ता लगाएको थियो भनेर पनि सार्वजनिक प्रमाणका आधारमा भन्न सकिँदैन। सन् २०२४ मा अमेरिकी अधिकारीहरूले एउटा मानव स्रोतबाट इरानी योजनाबारे सूचना प्राप्त गरेको र त्यसपछि संयुक्त राज्य गोप्य सेवाले ट्रम्पको सुरक्षा बढाएको पुष्टि गरेका थिए। तर सार्वजनिक विवरणले त्यो सूचना संकलनको सम्पूर्ण श्रेय कुनै एक गुप्तचर संस्थालाई दिएको छैन। 

त्यसैले केन्द्रीय गुप्तचर निकाय सफल भयो वा असफल भयो भन्ने प्रश्नमा अनुसन्धानात्मक उत्तर यस्तो हुन्छ।

विदेशी खतरा पहिचान गर्ने अमेरिकी गुप्तचर प्रणालीले इरानी खतरा समयमै देखेको प्रमाण छ। तर उपलब्ध सार्वजनिक प्रमाणका आधारमा त्यस सफलताको श्रेय केन्द्रीय गुप्तचर निकायलाई एक्लै दिन मिल्दैन।

यता अमेरिकी संघीय अनुसन्धान ब्युरो (Federal Bureau of Investigation) र अन्य कानून कार्यान्वयन निकायले आसिफ मर्चेन्टसम्बन्धी योजना आक्रमण हुनुअघि नै भत्काएको अमेरिकी न्याय विभागले पुष्टि गरेको छ। 

सुरक्षा संयन्त्र सफल कि असफल?

ट्रम्पको एक दशकको सुरक्षा इतिहासले विरोधाभासपूर्ण उत्तर दिन्छ।

यदि प्रश्न बटलरको हो भने जवाफ स्पष्ट असफलता हो। संसदीय अनुसन्धान, गोप्य सेवाको आफ्नै समीक्षा र गृह सुरक्षा विभाग (Department of Homeland Security) सँग सम्बन्धित स्वतन्त्र समीक्षाले योजनादेखि सञ्चारसम्म गम्भीर कमजोरी औँल्याएका छन्। 

यदि प्रश्न फ्लोरिडाको दोस्रो घटनाको हो भने सुरक्षा प्रतिक्रिया सफल रह्यो। खतरा राष्ट्रपतिसम्म पुग्नुअघि पत्ता लाग्यो र ट्रम्प सुरक्षित रहे। द्विदलीय संसदीय प्रतिवेदनले यसलाई राम्रोसँग कार्यान्वयन गरिएको सुरक्षा उपायको उदाहरण मानेको छ। 

यदि प्रश्न इरानी योजनाको हो भने अमेरिकी गुप्तचर तथा कानून कार्यान्वयन प्रणालीले कम्तीमा केही महत्वपूर्ण सफलता हासिल गरेको प्रमाणित छ। सम्भावित खतरा पहिचान गरियो, ट्रम्पको सुरक्षा बढाइयो र एउटा इरानसँग जोडिएको कथित हत्या योजना आक्रमणमा परिणत हुनुअघि विफल पारियो। 

यदि प्रश्न जुलाई २०२६ को टर्की यात्राको हो भने उपलब्ध परिणामले सुरक्षा सञ्चालन सफल भएको देखाउँछ। राष्ट्रपति सुरक्षित रूपमा टर्कीबाट निकालिए, वास्तविक विमान पत्रकार र धेरै कर्मचारीबाट समेत लुकाइयो र उनी बेलायत पुगे। तर यस सञ्चालनको सम्पूर्ण जिम्मेवारी कुन निकायले लिएको थियो भन्ने विस्तृत विवरण गोप्य भएकाले यसको श्रेय संयुक्त राज्य गोप्य सेवा वा केन्द्रीय गुप्तचर निकायमध्ये कुनै एकलाई मात्र दिन सकिँदैन। 

संसारको शक्तिशाली राष्ट्रपतिको विडम्बना:

यहाँ सबैभन्दा ठूलो विडम्बना देखिन्छ।

अमेरिकी राष्ट्रपतिसँग संसारकै अत्याधुनिक सैन्य शक्ति छ। उनीसँग विशाल गुप्तचर समुदाय छ। उनको सुरक्षाका लागि विशेष प्रशिक्षण प्राप्त एजेन्टहरू छन्। उनको विमान स्वयं उडिरहेको कमाण्ड केन्द्रजस्तो बनाइएको हुन्छ।

तर राष्ट्रिय शक्तिको विशालता र एउटा व्यक्तिको सुरक्षा एउटै कुरा होइन।

सन् २०२४ मा एउटा चुनावी कार्यक्रमको छेउको भवन पर्याप्त रूपमा सुरक्षित गर्न नसक्दा ट्रम्पको जीवनमाथि प्रत्यक्ष खतरा आयो। दुई महिनापछि त्यही सुरक्षा प्रणालीले अर्को सम्भावित आक्रमण रोक्यो। अमेरिकी गुप्तचर प्रणालीले इरानी खतरा पत्ता लगायो। अमेरिकी कानून कार्यान्वयनले एउटा कथित षड्यन्त्र विफल पार्‍यो। अनि सन् २०२६ मा त्यही राष्ट्रपति सुरक्षित राख्न संसारलाई उनी कुन विमानमा छन् भन्नेसमेत भ्रममा राख्नुपर्‍यो। 

कतारबाट आएको विमान यही कथामा शक्तिशाली प्रतीक बनेको छ।

एउटा सहयोगी देशले दिएको अत्यन्त महँगो र आकर्षक विमान राष्ट्रपतिको नयाँ एयर फोर्स वन (Air Force One) को रूपमा प्रस्तुत भयो। तर जब खतरा वास्तविक र तत्काल देखियो, अमेरिकी सुरक्षा योजनाले त्यो नयाँ विमानभन्दा दशकौँ पुरानो राष्ट्रपतीय विमान र अन्ततः कम देखिने सैन्य विमानको संयोजन रोज्यो। 

यसलाई ट्रम्पको व्यक्तिगत अविश्वासको प्रमाण भन्न हतार हुनेछ।

तर यसलाई सुरक्षा व्यवस्थामा रूप, प्रतिष्ठा र विलासिताभन्दा प्रमाणित प्रतिरक्षा क्षमता ठूलो हुन्छ भन्ने उदाहरण भन्न सकिन्छ।

निष्कर्ष

ट्रम्पको सुरक्षा चुनौती सन् २०२४ मा अचानक उत्पन्न भएको होइन। सन् २०१५ मा उनी उच्च सुरक्षा आवश्यक पर्ने राजनीतिक व्यक्तित्व बने। सन् २०२० पछि सुलेमानीको मृत्युले इरानसँग जोडिएको दीर्घकालीन प्रतिशोधी खतरा थप्यो। सन् २०२४ मा घरेलु हत्या प्रयासले संयुक्त राज्य गोप्य सेवाको संरचनागत कमजोरी उजागर गर्‍यो। त्यही वर्ष इरानी योजनासम्बन्धी गुप्तचर चेतावनी पनि सार्वजनिक भयो। सन् २०२६ सम्म आइपुग्दा अमेरिकी अदालतमा इरानसँग जोडिएको राजनीतिक हत्या योजनाका मुद्दा अघि बढिसकेका थिए र टर्कीबाट राष्ट्रपतिलाई गोप्य विमानमार्फत निकाल्नुपर्ने अवस्था आएको थियो। 

यस सम्पूर्ण घटनाक्रमले एउटा असहज निष्कर्ष दिन्छ।

विश्वको सबैभन्दा शक्तिशाली पदमा बस्नु भनेको विश्वको सबैभन्दा सुरक्षित व्यक्ति हुनु अनिवार्य होइन।

शक्ति जति ठूलो हुन्छ, लक्ष्यको मूल्य पनि त्यति नै बढ्न सक्छ। ट्रम्पको हकमा घरेलु ध्रुवीकरण, व्यक्तिगत हत्या प्रयास, विदेशबाट आएको प्रतिशोधी खतरा र राष्ट्रपतीय विमानको सुरक्षा क्षमतामाथि उठेका प्रश्न एउटै बिन्दुमा आएर जोडिएका छन्।

र, जुलाई २०२६ को अंकारा सञ्चालनले त्यसको सबैभन्दा नाटकीय दृश्य प्रस्तुत गर्‍यो। संसारलाई राष्ट्रपति एउटा विमानमा रहेको देखाइयो, तर उनलाई बचाउन वास्तविकता अर्कै बनाइएको थियो।