Posts for Foreign policy

मुस्ताङको भूराजनीति: कूटनीतिक चहलपहल, विदेशी लगानी र रणनीतिक सन्तुलन

Foreign Policy Analysis - Mitharam - August 25, 2026

चीनको स्वशासित क्षेत्र तिब्बतसँग सीमा जोडिएको नेपालको हिमाली जिल्ला मुस्ताङ पछिल्ला वर्षहरूमा क्षेत्रीय तथा अन्तर्राष्ट्रिय शक्तिहरूको रणनीतिक आकर्षणको केन्द्र बनेको छ। सम्पदा संरक्षण, धार्मिक आस्था, वातावरणीय दिगोपन र विकास सहायताको आवरणभित्र मुस्ताङमा अमेरिका, भारत र चीनबीच त्रिदेशीय रणनीतिक प्रतिस्पर्धा स्पष्ट देखिन्छ।

तथ्यहरूको कालक्रम (Timeline of Facts)

२०१३/१४ (वि.सं. २०७०/७१)-पहिलो अन्वेषण

लोमान्थाङ क्षेत्रमा सरकारी टोलीले गरेको प्रारम्भिक भूगर्भीय अन्वेषणमा युरेनियमको सम्भावना पहिलोपटक देखियो।

२०१६ (वि.सं. २०७३, असार) औपचारिक पुष्टि

खानी तथा भूगर्भ विभागको टोलीले गरेको थप अध्ययनपछि लोमान्थाङ क्षेत्रमा युरेनियम, मुक्तिनाथ क्षेत्रमा पेट्रोलियम पदार्थ, र तेताङमा नुनको खानी रहेको आधिकारिक रूपमा पुष्टि गरिएको थियो।

यस कुराले अमेरिका, चीन, भारत लगायत धेरैको ध्यान खिचेको छ।

१. पछिल्ला घटनाक्रमको टाइमलाइन

  • २०२१-२०२४: अमेरिकी राजदूत सांस्कृतिक संरक्षण कोष (AFCP) मार्फत मुस्ताङका ऐतिहासिक गुम्बाहरू (लो घ्याकर, जोङ, गोन्पा गाङ) को भूकम्प प्रतिरोधी पुनर्निर्माण सम्पन्न।
  • मे २०२२=२०२४: छोदे गुम्बामा ‘मोन्चो एन्टिक्स म्युजियम’ स्थापना र तिजी पर्व संरक्षणका लागि अमेरिकी दूतावासको अनुदान सहयोग।
  • मे २०२५: नेपालका लागि तत्कालीन अमेरिकी राजदूत डिन आर. थम्पसनद्वारा मुस्ताङ भ्रमण, पुनर्निर्मित गुम्बा र तिजी पर्वको अवलोकन।
  • अगस्ट १८, २०२६: अमेरिकी दूतावासका जनसम्पर्क प्रमुख (Public Affairs Chief) माइक जे. हार्करद्वारा छोदे गुम्बाको संग्रहालय उद्घाटन तथा लो घ्याकर गुम्बा क्षेत्रको निरीक्षण भ्रमण।
  • अगस्ट २२, २०२६: प्रधानमन्त्री बालेन शाहद्वारा जोमसोम र मुक्तिनाथ क्षेत्रको निजी भ्रमण (जसले कूटनीतिक र राजनीतिक वृत्तमा चर्चा पाएो छ)।

२. तथ्य र भूराजनीतिक अनुमानको तुलना

पक्षप्रमाणित तथ्य (Facts)भूराजनीतिक चासो र विश्लेषण (Hypothesis)
अमेरिकी कूटनीतिक भ्रमणAFCP परियोजनाहरूको निरीक्षण, संग्रहालय उद्घाटन र सांस्कृतिक सहकार्य।तिब्बत सीमा नजिक निरन्तर भौतिक उपस्थिति र ‘सफ्ट पावर’ कूटनीतिको विस्तार।
प्रधानमन्त्री बालेन शाहको भ्रमणसडकमार्ग हुँदै मुक्तिनाथ दर्शन र स्थानीय अवस्थाको अवलोकनका लागि गरिएको भ्रमण।अमेरिकी अधिकारीको भ्रमणको समयावधिसँग जुधेकाले भेटवार्ता र रणनीतिक सन्देशको संशय।
प्राकृतिक स्रोत (युरेनियम/पेट्रोल)खानी तथा भूगर्भ विभागको अध्ययन अनुसार लोमान्थाङमा युरेनियमयुक्त चट्टान र मुक्तिनाथमा पेट्रोलियम सम्भावना।आणविक तथा ऊर्जा सुरक्षाका दृष्टिले अमेरिका, चीन र भारत तीनै पक्षको रणनीतिक चासो।
चीन सीमा (कोरोला नाका)परम्परागत व्यापारिक नाका, जहाँ चीनले आधुनिक भन्सार र सुरक्षा पूर्वाधार बनाएको छ।शीतयुद्धकालीन खम्पा विद्रोहको ऐतिहासिक पृष्ठभूमि भएकाले पश्चिमा उपस्थितिलाई बेइजिङको कडा निगरानी।

३. मुस्ताङमा अमेरिकी सहायता र लगानीको दायरा

अमेरिकाले मुस्ताङमा मुख्यतया सांस्कृतिक सम्पदा संरक्षण, वातावरण तथा स्थानीय जीविकोपार्जनमा अनुदान परिचालन गरेको छ।

क) सांस्कृतिक सम्पदा तथा गुम्बा पुनर्निर्माण Ambassadors Fund for Cultural Preservation (अमेरिकी राजदूत सांस्कृतिक संरक्षण कोष):-AFCP अनुदान)

सम्पदा / परियोजनासहयोग रकममुख्य कार्य
लो घ्याकर (घार) गुम्बा$२८५,००० (करिब रु. ३ करोड ४० लाख)८ औँ शताब्दीको ऐतिहासिक गुम्बाको भूकम्प प्रतिरोधी पुनर्निर्माण, भित्तेचित्र तथा काष्ठकला संरक्षण।
जोङ गुम्बा$१००,००० (कुल $१२३,६८१ मध्ये)१६ औँ शताब्दीको जोङ गुम्बाको पुनर्निर्माण र स्थानीय कालिगडलाई परम्परागत सीप तालिम।
मोन्चो एन्टिक्स म्युजियम (छोदे गुम्बा)अमेरिकी दूतावास सांस्कृतिक अनुदानलोमान्थाङको छोदे गुम्बामा ऐतिहासिक कला, पाण्डुलिपि र पुरातात्विक वस्तु संरक्षणार्थ संग्रहालय स्थापना।
गोन्पा गाङ तथा छोर्तेनहरूAFCP परियोजना अनुदानमाथिल्लो मुस्ताङका प्राचीन बौद्ध स्तूपा र गोन्पा गाङको मर्मत सम्भार तथा जीर्णोद्धार।
छैरो गुम्बा (तल्लो मुस्ताङ)अमेरिकी संस्था (RWI) मार्फत अनुदान१७ औँ शताब्दीको थकाली बौद्ध गुम्बाको पुनर्निर्माण, भान्छा/आवास गृह निर्माण तथा थान्का कला संरक्षण।

ख) United States Agency for International Development-USAID (अमेरिकी अन्तर्राष्ट्रिय विकास नियोग) र वातावरणीय विकास लगानी

  • हरियो वन परियोजना (Hariyo Ban Project): अन्नपूर्ण संरक्षण क्षेत्र Annapurna Conservation Area Project-ACAP (अन्नपूर्ण संरक्षण क्षेत्र आयोजना) अन्तर्गत जैविक विविधता, हिउँ चितुवा संरक्षण र जलाधार व्यवस्थापनमा साझेदारी।
  • जलवायु अनुकूलन र विपद् पूर्वतयारी: ढाकमार र समजुङ जस्ता गाउँमा खानेपानी समस्या समाधान, हिमनदी जोखिम न्यूनीकरण र सौर्य ऊर्जा पूर्वाधार निर्माण।
  • जीविकोपार्जन तथा पर्यटन: हिमाली पदमार्ग मर्मत, होमस्टे प्रवर्द्धन र स्थानीय आयआर्जनमा प्राविधिक सहयोग।

ग) Ambassadors Fund for Cultural Preservation-ASCP(अमेरिकी राजदूत सांस्कृतिक संरक्षण कोष): अमेरिकी AFCP परियोजना छनोट मापदण्ड

मापदण्डविवरण
ऐतिहासिक तथा पुरातात्विक महत्वसम्पदा शताब्दीयौं पुरानो हुनुपर्ने र त्यसले क्षेत्रीय बौद्ध इतिहास वा प्राचीन व्यापार मार्गको प्रतिनिधित्व गर्नुपर्ने।
जोखिमको अवस्था (Endangerment)प्राकृतिक क्षयीकरण, भूकम्प वा बजेट अभावका कारण लोप हुने उच्च जोखिममा रहेको हुनुपर्ने।
मौलिक प्रविधिको प्रयोगआधुनिक कंक्रीट नभई परम्परागत माटो, ढुङ्गा, काठ र स्थानीय सीप प्रयोग गरेर पुनर्निर्माण गर्ने सुनिश्चितता।
सामुदायिक सहभागितास्थानीय लामाहरू, गुम्बा समिति र स्थानीय तहले संरक्षणलाई निरन्तरता दिन सक्ने दिगो कार्ययोजना।

नोट: अमेरिकी सहयोग रकम सरकारी बजेट (Red Book) बाहिरबाट सिधै स्थानीय गुम्बा व्यवस्थापन समिति वा गैरसरकारी साझेदारहरूमार्फत ‘अफ-बजेट’ रूपमा खर्च हुने गर्छ।

४. मुस्ताङमा भारतको चासो र लगानी

भारतको चासो मुक्तिनाथ केन्द्रित धार्मिक पर्यटन, उच्च प्रभाव सामुदायिक विकास परियोजना (High Impact Community Development Project-HICDP) र सुरक्षा सन्तुलनमा आधारित छ।

क) आर्थिक वर्ष २०२४/२५ को भारतीय बजेट र मुस्ताङ

  • भारत सरकारले आव २०२४/२५ को केन्द्रीय बजेटमा समग्र नेपाल सहायताका लागि ७०० करोड भारु (करिब रु. ११ अर्ब २० करोड) विनियोजन गरेको थियो।
  • सोही बजेट अन्तर्गत माथिल्लो मुस्ताङको श्री पल एवम् नाम्ग्याल गुम्बा विद्यालय (लोमान्थाङ) को भवन निर्माणका लागि २ करोड १० लाख भारु (करिब रु. ३ करोड ३६ लाख) सिधै विनियोजन गरिएको छ।

ख) मुस्ताङमा भारतीय सहयोगका प्रमुख क्षेत्रहरू

क्षेत्र / परियोजनालागत / अनुदान रकमविवरण र उद्देश्य
श्री पल एवम् नाम्ग्याल गुम्बा छात्रावासकरिब रु. ३ करोड ३६ लाख (भारु २.१ करोड)लोमान्थाङमा बौद्ध शिक्षा र राष्ट्रिय पाठ्यक्रम पढाइने गुम्बा विद्यालयको २ तले होस्टेल भवन निर्माण।
जनबाल माध्यमिक विद्यालयकरिब रु. ४ देखि ५ करोड (HICDP प्याकेज)घरपझोङ गाउँपालिका-२ मा विद्यालय भवन, छात्रावास र डाइनिङ हल निर्माण।
बौद्ध कलेज प्रस्ताव (बारागुङ मुक्ति क्षेत्र)रु. ७० करोड+ (प्रस्तावित भारु ५० करोड)स्थानीय तहको मागमा भारतले बनाउने भनिएको तर सीमा संवेदनशीलता र आन्तरिक विवादका कारण प्रक्रिया रोकिएको कलेज।
सामुदायिक पूर्वाधार, सिँचाइ तथा खानेपानीप्रतिपरियोजना रु. २ करोडदेखि ५ करोडमुक्तिनाथ र तल्लो मुस्ताङका गाउँहरूमा सामुदायिक भवन, खानेपानी पाइपलाइन र सिँचाइ तटबन्ध निर्माण।
यातायात र स्वास्थ्य सहायता११ वटा एम्बुलेन्स + ६ वटा स्कुल बसस्थानीय तह, स्वास्थ्य चौकी र सामुदायिक विद्यालयहरूलाई प्रत्यक्ष सवारी साधन अनुदान।
मुक्तिनाथ मन्दिर क्षेत्र पूर्वाधारदूतावास अनुदान सहयोगमुक्तिनाथ क्षेत्रमा धर्मशाला मर्मत, तीर्थयात्री विश्रामस्थल तथा पदमार्ग सुधार।

५. चीनको सुरक्षा दृष्टिकोण र क्षेत्रीय शक्ति संघर्ष

  • तिब्बत सुरक्षा र ऐतिहासिक संवेदनशीलता: 
  • सन् १९६० को दशकमा (केन्द्रीय गुप्तचर संस्था): (Central Intelligence Agency-CIA)
  • CIA समर्थित खम्पा विद्रोहीहरूले मुस्ताङलाई आधार बनाएर तिब्बतमा गतिविधि सञ्चालन गरेका थिए। त्यसैले सीमा नजिक पश्चिमा वा अन्य बाह्य शक्तिहरूको प्रत्यक्ष उपस्थितिलाई बेइजिङले राष्ट्रिय सुरक्षा संवेदनशीलताका रूपमा हेर्छ।
  • चिनियाँ काउन्टर रणनीति: चीनले कोरोला नाकामा अत्याधुनिक भन्सार, सडक र सुरक्षा पूर्वाधार निर्माण गरेको छ। साथै, सीमावर्ती नेपाली बस्तीहरूलाई सौर्य ऊर्जा, खाद्यान्न र स्वास्थ्य सामग्री सिधै सहयोग गरेर स्थानीय जनमत आफ्नो पक्षमा राख्ने रणनीति लिएको छ।
  • कालीगण्डकी त्रिदेशीय करिडोर: भारतको सिमाना (त्रिवेणी) देखि नेपाल हुँदै चीनको कोरोला नाका जोड्ने यो सडक व्यापारिक र सामरिक दुवै दृष्टिले भारत र चीन दुवैको प्रत्यक्ष निगरानीमा छ।

मुस्ताङमा भइरहेका गतिविधिहरू केवल धार्मिक भ्रमण, पर्यटन प्रवर्द्धन वा सामान्य गुम्बा संरक्षणमा सीमित छैनन्। अमेरिकाको ‘सांस्कृतिक सफ्ट पावर’, भारतको ‘धार्मिक-सामुदायिक कूटनीति’ र चीनको ‘सीमा सुरक्षा तथा पूर्वाधार रणनीति’ बीच मुस्ताङ एक संवेदनशील भूराजनीतिक केन्द्रका रूपमा स्थापित भएको छ। नेपालले आफ्ना प्राकृतिक स्रोत (युरेनियम, ग्यास, नुन, प्रेट्रोल) को सुरक्षा गर्दै सन्तुलित र पारदर्शी कूटनीतिक संयन्त्रमार्फत यस्ता वैदेशिक सहयोग परिचालन गर्न आवश्यक देखिन्छ।

Continue Reading

नेपालमा रोहिङ्गा उपस्थिति: कानुनी रिक्तता, मानवीय सङ्कट र सुरक्षा चुनौतीको

Foreign Policy Analysis - Mitharam - August 23, 2026


​म्यानमारको रखाइन राज्यमा भएको जातीय हिंसा र दमनबाट विस्थापित लाखौँ रोहिङ्गाहरूले दक्षिण एसियाका विभिन्न मुलुकमा शरण लिए। तीमध्ये सीमित संख्यामा रोहिङ्गा शरणार्थीहरू बङ्गलादेश र भारतको खुला सिमाना हुँदै नेपाल प्रवेश गरे। काठमाडौँको कपनस्थित रामहिटी र लसुनटार क्षेत्रमा जस्ता र प्लास्टिकका अस्थायी टहरामुनि आश्रित उनीहरूको उपस्थिति केवल मानवीय प्रश्न मात्र नभई नेपालको भूराजनीति, आन्तरिक सुरक्षा र कानुनी नीतिको पेचिलो विषय बनेको छ।


​कानुनी रिक्तता र ‘अनियमित आप्रवासी’ को पहिचान:
नेपाल संयुक्त राष्ट्रसङ्घको सन् १९५१ को शरणार्थी महासन्धि वा यसको १९६७ को प्रोटोकलको पक्ष राष्ट्र होइन। नेपालसँग शरणार्थी व्यवस्थापन सम्बन्धी कुनै स्पष्ट राष्ट्रिय कानुन पनि छैन। फलस्वरूप, राज्यको औपचारिक संयन्त्रले रोहिङ्गा समुदायलाई ‘शरणार्थी’ का रूपमा मान्यता दिएको छैन, बरु उनीहरूलाई ‘अनियमित वा गैरकानुनी आप्रवासी’ (Illegal Immigrants) का रूपमा वर्गीकरण गरिएको छ। यद्यपि, संयुक्त राष्ट्रसङ्घीय शरणार्थी उच्चायुक्त (UNHCR) ले उनीहरूलाई ‘सहरी शरणार्थी’ का रूपमा दर्ता गरी परिचयपत्र दिएको छ। राज्यले उक्त परिचयपत्रलाई कानुनी मान्यता नदिँदा उनीहरू कानुनी अधिकारविहीन अवस्थामा बाँच्न बाध्य छन्।


​मानवीय सङ्कट र जीविकोपार्जनको जटिलता:
औपचारिक कानुनी हैसियत नहुँदा रोहिङ्गाहरू नेपालमा बैंक खाता खोल्ने, व्यापार दर्ता गर्ने वा औपचारिक रोजगारी पाउने अधिकारबाट वञ्चित छन्। जीविका चलाउन उनीहरू कवाडी संकलन, निर्माण क्षेत्र र दैनिक ज्यालादारी जस्ता जोखिमपूर्ण अनौपचारिक श्रममा निर्भर छन्। बालबालिकाको औपचारिक विद्यालय शिक्षा र आधारभूत स्वास्थ्य सेवामा सहज पहुँच नहुनुले यो समुदायभित्र गरिबी र अभावको दुष्चक्र निरन्तर गहिरिँदै गएको छ। आधारभूत मानवीय आवश्यकता र कानुनी अधिकारविहीनताको यो अन्तरविरोधले कपनको शिविरलाई एक नाजुक मानवीय केन्द्र बनाएको छ।


​सुरक्षा सरोकार र खुला सिमानाको चुनौती:
नेपाल र भारतबीचको करिब १,८०० किलोमिटर लामो खुला सिमानाको फाइदा उठाउँदै मानव तस्करहरूको सञ्जालले रोहिङ्गाहरूलाई नेपाल भित्र्याउने जोखिम रहँदै आएको छ। सीमित स्रोत-साधन भएको नेपालका लागि निरन्तर बढ्न सक्ने अनधिकृत आप्रवासन आन्तरिक सुरक्षा, जनसाङ्ख्यिक सन्तुलन र सीमित सार्वजनिक स्रोतमाथिको दबाबका दृष्टिले संवेदनशील मानिन्छ। यसैकारण सुरक्षा निकायहरूले पूर्वी सीमा नाकामा निगरानी बढाएका छन्।


​नेपालले मानवीय आधारमा ‘नन-रिफाउलमेन्ट’ (जोखिमयुक्त मुलुकमा फिर्ता नपठाउने अन्तर्राष्ट्रिय मानवीय मान्यता) को पालना गर्दै उनीहरूलाई तत्काल निष्कासन नगरे पनि स्थायी बसोबास वा नागरिक अधिकार दिने पक्षमा छैन। यो समस्याको दीर्घकालीन समाधान भनेको थप अनधिकृत प्रवेशमा कडाइ गर्नु, हाल रहेकाहरूको मानवीय आवश्यकता सम्बोधन गर्नु र सुरक्षित स्वदेश फिर्ती वा तेस्रो मुलुक पुनर्वासका लागि UNHCR सँग ठोस कूटनीतिक पहल गर्नु नै हो।

Continue Reading